|
W 1976 roku, na Igrzyskach Paraolimpijskich w Kanadzie niepełnosprawni
sportowcy ze Szwecji zauważyli, że ich koledzy ze Stanów Zjednoczonych,
z tymi samymi dysfunkcjami, są sprawniejsi i bardziej samodzielni od nich
dzięki specjalnym treningom sportowym.
Postanowili wprowadzić takie treningi w swoim kraju. Zaczęli organizować
obozy - pierwszy odbył się w 1978 roku. W 1981 powstała formalna organizacja
pozarządowa - Stowarzyszenie Rekryteringsgruppen for Aktive Rehabilitering
- grupa rekrutująca do aktywnej rehabilitacji.
System socjalny w Szwecji był nadmiernie opiekuńczy. Bogate społeczeństwo
zapewniało osobom niepełnosprawnym dostatnie życie w myśl filozofii: zapłacić
i zapomnieć. Niepełnosprawni nie chcieli jednak być ludźmi drugiej kategorii,
biernymi obserwatorami toczącego się wokół nich życia.
W latach osiemdziesiątych myśl, że powrót do społeczeństwa jest kwestią
woli osoby niepełnosprawnej i że ludziom z uszkodzonym rdzeniem kręgowym
trzeba stworzyć warunki do samodzielnego decydowania o sobie, dotarła
również do Polski. U nas problemem była nie nadmierna opieka, lecz jej
brak. Szwedzi, realizując cel propagowania idei Aktywnej Rehabilitacji,
przekazali nam swoje metody i pomogli we wprowadzaniu
ich w życie.
W sierpniu 1988 roku odbył się pierwszy w Polsce obóz wprowadzający.
Prowadziło go 12 instruktorów szwedzkich oraz 18 instruktorów polskich.
Uczestniczyło w nim 30 Polaków, dobranych tak, by w przyszłości sami mogli
zostać instruktorami. Osoby obecne na tym obozie były inicjatorami utworzenia
Grupy Aktywnej Rehabilitacji w Polsce. W tym samym roku powstała
też Fundacja Aktywnej Rehabilitacji FAR.
Teraz i my, wspólnie ze Szwedami, przekazujemy nasze doświadczenia innym
krajom. Między innymi dzięki naszej pomocy Aktywna Rehabilitacja rozwija
się na Białorusi, Litwie
i Ukrainie.
|
| Statut 
